Rada ta wybrała go na stanowisko niepłatnego (honorowego) radcy miejskiego (1924–1928). Podlegały mu między innymi decernaty: „Lloyd Bydgoski”, cegielnie oraz Urząd Własności Miejskich.
II wojnę światową i okupację niemiecką przetrwał w Bydgoszczy. W latach powojennych nie uczestniczył w życiu politycznym. Zmarł 4 stycznia 1963 r. w Bydgoszczy. Został pochowany na cmentarzu Nowofarnym.
Rodzina Paweł Dzionara był żonaty ze Stefanią Łucją z d. Grygrowicz (1888–1942). Miał dzieci: Irenę (ur. 1909), Edmunda (1911–1987) – lekarza, Anielę (ur. 1913), Danutę (ur. 1923) i Leszka (ur. 1925).
Bibliografia Błażejewski Stanisław, Kutta Janusz, Romaniuk Marek: Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom IV. Bydgoszcz 1997. , str. 40–41
Kategoria:Członkowie Naczelnej Rady Ludowej Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowofarnym w Bydgoszczy Kategoria:Polscy przedsiębiorcy budowlani Kategoria:Radni Bydgoszczy Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1963