thumb|Grób Józefa Bułak-Bałachowicza na cmentarzu w Białowieży Józef Bułak-Bałachowicz (biał. Язэп Булак-Балаховіч, Jazep Bułak-Bałachovič, ros. Иосиф Никодимович Булак-Балахович; ur. 4 września 1894 w Stokopijewie koło Mejsztów w powiecie nowoaleksandrowskim (powiat brasławski), zm. 11 czerwca 1923 na drodze z Białowieży do Hajnówki w Puszczy Białowieskiej) – białoruski wojskowy, oficer piechoty Armii Imperium Rosyjskiego, pułkownik Białej Armii, zastępca dowódcy ochotniczych oddziałów walczących w składzie Wojska Polskiego II RP w 1920 r. Brat Stanisława Bułak-Bałachowicza.
Działalność W kwietniu 1916 r. został zmobilizowany do armii rosyjskiej i wcielony do 7 Rewelskiego Pułku Piechoty. W maju trafił do oddziału podpułkownika Leonida Punina, gdzie od roku służył już jego brat Stanisław. W 1917 awansowany z porucznika na podrotmistrza. W październiku wystąpił z wojska rosyjskiego, przechodząc do oddziałów polskich – został oddelegowany przez gen. Jacynę do Pskowa w celu rekrutacji Polaków do I Korpusu gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. W listopadzie został przeniesiony do Piotrogrodu, nadal w ramach I Korpusu Polskiego. W grudniu jego oddział został rozbrojony przez bolszewików.