Przy pomocy Jana Turlejskiego wyrobił fałszywe dokumenty na nazwisko Józef Kalinowski, którym odtąd się posługiwał. Od listopada 1939 w Warce, gdzie w 1940 przystąpił do grupy komunistycznej w fabryce. Od wiosny 1942 w PPR, organizował jej struktury w powiecie grójeckim, łowickim i żyrardowskim. Od 1 lutego 1943 sekretarz KO KPP Warszawa-Lewa Podmiejska, a od października 1943 -Prawa Podmiejska. 26 lutego 1945 został sekretarzem wojewódzkim PPR w Kielcach a 3 maja 1945 posłem do KRN, w 1952 wybrany posłem na Sejm PRL z okręgu Zamość. W grudniu 1945 na I Zjeździe PPR został zastępcą członka KC PPR.
25 września 1946 w związku z postawą podczas pogromu kieleckiego przeniesiony na stanowisko II sekretarza KW. Na plenum KC na przełomie sierpnia i września 1948 opowiedział się zdecydowanie za Bierutem, atakując Gomułkę i Bieńkowskiego. Od 17 marca 1947 do 4 października 1949 sekretarz wojewódzki partii w Rzeszowie. Delegat na Zjazd Zjednoczeniowy PPR i PPS (I Zjazd PZPR). Po ukończeniu w 1951 Szkoły Partyjnej przy KC PZPR został I sekretarzem KW PZPR w Lublinie. Odpowiadał za stosowanie przymusu podczas kolektywizacji, w związku z czym 16 października 1953 został odwołany. Wkrótce został kierownikiem Biura Ogólnopolskiego Komitetu FJN. Na III Zjeździe PZPR w 1959 został członkiem KC. Od 1966 na rencie dla zasłużonych.