thumb|Rozbity we wrześniu 1939 roku samochód pancerny wz. 34. Na górze wieży pomiędzy dwoma połówkami włazu widoczny trójkąt – chorągiewka Słupskiego Chorągiewki Słupskiego (tarcze Słupskiego) – system chorągiewek sygnalizacyjnych stosowanych jako zamiennik dla łączności radiowej pomiędzy pojazdami pancernymi stosowany w wojskach pancernych II RP.
Istotnym problemem w wojskach pancernych II RP była łączność pomiędzy poszczególnymi pojazdami. Sprzęt radiowy był zbyt drogi, aby montować go w każdym pojeździe (np. radiostacje montowano tylko w tankietkach używanych w dywizjonach pociągów pancernych). Tanią alternatywę zaproponował rtm. Słupski. Miał być to system 3 barwnych chorągiewek w kształcie trójkątów. Wydawanie komend odbywało się przez wystawienie odpowiedniej chorągiewki/chorągiewek. Tarcze Słupskiego wprowadzono do użycia w Wojsku Polskim rozkazem z dnia 15 kwietnia 1936 r. zastępując używany dotąd francuski system kolorowych chorągiewek.
Każdy z produkowanych w Polsce przed wojną pojazdów pancernych posiadał w górnych płytach pancernych otwory lub tulejki, na potrzeby użycia zastępczego środka łączności, który stanowiły chorągiewki potocznie nazywane tarczami Słupskiego. Dowódca pojazdu mógł wystawiać chorągiewkę na zewnątrz bez opuszczania pojazdu, a specjalne sprężynki trzymały składaną tarczę w pionie.