Po kapitulacji Niemiec w listopadzie 1918 roku większość okrętów głównych sił niemieckich, pod dowództwem kontradmirała Ludwiga von Reutera, została internowana w brytyjskiej bazie marynarki w Scapa Flow. „Cöln” znajdował się wśród internowanych jednostek. W czasie podróży do brytyjskiej bazy kapitan powiadomił dowódcę floty, że jedna z turbin parowych okrętu ma uszkodzony skraplacz. Reuter rozkazał innemu krążownikowi lekkiemu pozostać z uszkodzoną jednostką, w razie gdyby ta wymagała holowania. Pomimo problemów z napędem krążownik dotarł do portu, jako ostatni z okrętów niemieckich. Flota pozostawała zakładnikiem w czasie negocjacji, które zakończyły się traktatem wersalskim. W trakcie pobytu na internowaniu Ludwig von Reuter coraz wyraźniej zdawał sobie sprawę, że powrót choćby części powierzonych mu okrętów do kraju jest niemożliwy. W związku z tym i w obliczu zbliżającego się dnia wygaśnięcia obowiązywania zawieszenia broni, niemiecki dowódca zdecydował się postąpić zgodnie z rozkazem cesarza, mówiącym, że żaden niemiecki okręt nie może się dostać w ręce wroga. Rankiem 21 czerwca brytyjska flota opuściła Scapa Flow, by przeprowadzić manewry. O 11:20 Reuter przekazał rozkaz do swoich jednostek. „Cöln” zatonął o 13:50 i nigdy nie został podniesiony i zezłomowany, w przeciwieństwie do większości okrętów.