Krążowniki lekkie typu Cöln – typ niemieckich krążowników lekkich (według oryginalnej nomenklatury małych krążowników – kleine Kreuzer), ostatnich, które weszły do służby w Kaiserliche Marine przed końcem I wojny światowej. Ich projekt był lekko zmodyfikowaną wersją wcześniejszego typu Königsberg. Początkowo planowano budowę dziesięciu jednostek, ukończono jedynie dwie: „Cöln” i „Dresden”. Pięć innych zostało zwodowanych, ale ich nie ukończono: „Wiesbaden”, „Magdeburg”, „Leipzig”, „Rostock” i „Frauenlob”. Położono stępki dalszych trzech: „Ersatz Cöln”, „Ersatz Emden” i „Ersatz Karlsruhe (A)”.
„Cöln” i „Dresden” dołączyły do Hochseeflotte w 1918 roku, przez co ich służba była krótka. Zostały przydzielone do 2. Grupy Rozpoznawczej i uczestniczyły w przerwanej operacji floty w pobliżu Norwegii mającej na celu zniszczenie brytyjskiego konwoju. Miały także prowadzić siły niemieckie do decydującej bitwy floty niemieckiej z Grand Fleet w ostatnich dniach wojny, ale bunt w Wilhelmshaven spowodował przerwanie i tej akcji. Oba krążowniki zostały internowane w Scapa Flow i 21 czerwca 1919 roku zatopione przez własne załogi. Ich wraki pozostały na dnie brytyjskiej bazy.