został skierowany do Hagi, gdzie w imieniu Naczelnego Komitetu Narodowego, a następnie Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego utworzył placówkę dyplomatyczną – pierwsze polskie poselstwo w Holandii od czasów rozbiorów. Zaangażował się też w działalność Komitetu Opieki nad Uchodźcami i Jeńcami Wojennymi w Holandii. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został mianowany chargé d’affaires Poselstwa Polski w Hadze, funkcję pełnił od 13 września 1919 do 12 marca 1920.

Praca naukowa Później, ze względu na stan zdrowia rodziców i zainteresowania naukowe, powrócił do kraju i od 1920 pracował w Zakładach Doświadczalnych (Stacji Doświadczalnej) UJ w Mydlnikach. W 1922 uzyskał habilitację na Wydziale Filozoficznym UJ w zakresie uprawy roli, został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Zakładu Uprawy Roli i Roślin UJ oraz kierownikiem Gospodarstwa Doświadczalnego (Stacji Doświadczalnej) w Mydlnikach, a w 1936 dostał tytuł profesora zwyczajnego. W roku akademickim 1937/1938 był dziekanem Wydziału Rolniczego UJ. Od 1935 był kierownikiem gospodarstwa doświadczalnego UJ w Mydlnikach, zajmował się głównie biochemią i chemią rolniczą, badał gleby podgórskie i tatrzańskie i ich wpływ na rośliny je zasiedlające. Angażował się też w ochronę przyrody górskiej;