Podjęty 4 czerwca 1934 roku program budowy floty podwodnej przewidywał w związku z tym produkcję 10 jednostek typu IA oraz 18 okrętów IIA.

W latach 1933–1935, gdy Adolf Hitler zdobywał dyktatorską władzę w Niemczech, dowodzący niemiecką marynarką Erich Raeder w sekrecie zarządził rozbudowę Reichsmarine i jednocześnie utrzymywał przyjacielskie relacje z brytyjską Royal Navy – zakładając, że wkrótce zawarta zostanie umowa angielsko-niemiecka, a nałożone na niemiecką flotę restrykcje traktatu wersalskiego zostaną złagodzoneClay Blair: Hitler's U-Boat War, T. 1, s. 33-35.. Autoryzował wówczas sekretne planowanie pancerników „Gneisenau” i „Scharnhorst” oraz „Bismarck” i „Tirpitz”, a także floty podwodnej składającej się początkowo z dwudziestu czterech małych 250-tonowych okrętów podwodnych, dziesięciu średnich okrętów o wyporności 500 ton oraz dwóch dużych jednostek podwodnych o wyporności 750 ton. Już jednak w 1935 roku Hitler odrzucił traktat wersalski i zainicjował pobór. 18 czerwca zawarto niemiecko-brytyjski układ morski zezwalający Niemcom na budowę floty w stosunku 35:100 do brytyjskiej w okrętach liniowych oraz maksymalnie 45% łącznej brytyjskiej wyporności okrętów podwodnych.