Wolicka była bowiem pierwszą Polką, której nadano tytuł doktora nauk.
Wolicka nazywana jest jedną z pierwszych polskich uczonych i jedną z pierwszych polskich emancypantek. Należała do pierwszego pokolenia polskich studentek, które składało się przede wszystkim z bohaterskich jednostek.
thumb|240px|Grób Stefanii Wolickiej-Arnd na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Około 1880 wyszła za mąż za inżyniera Stanisława Arnda. Odtąd używała podwójnego nazwiska Wolicka-Arnd. W 1885 urodziła syna Zbigniewa Józefa. W 1888 zmarł jej mąż. Podjęła wówczas pracę nauczycielki. Potem przez 30 lat była tłumaczką na języki nowożytne (angielski, niemiecki) w Zarządzie m.st. Warszawy.
Podejmowała działalność charytatywną, przekazując pieniądze na wybrane cele (Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności, wsparcie wychodzących ze szpitali, kościół św. Karola Boromeusza). W okresie przed Wielkanocą prowadziła kwestę przed kościołem pw. Wszystkich Świętych na Grzybowie na cele zakładów dobroczynnych i kościołów.
Pisała o prawach kobiet w Polsce. W 1895 w czasopiśmie prawniczym „Athenaeum” opublikowała artykuł pt. Dwadzieścia pięć lat parlamentarnej walki o prawa kobiet.
Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 69, rząd 5, miejsce 19,20). Na epitafium widnienie napis: PIERWSZA POLKA DOKTOR FIL. /ZURICH 1875/.
Przypisy