Większą część życia naukowego poświęciła badaniom nad sztuką rodzinnego Poznania i Wielkopolski XVIII i XIX wieku, skupiając się głównie na architekturze i malarstwie. Była uznaną badaczką sztuki niemieckiej okresu klasycyzmu i romantyzmu. Wśród jej obszernej spuścizny naukowej sporo miejsca zajmują rozważania teoretyczne poświęcone problematyce sztuki nowoczesnej. Wychowała rzeszę magistrów i doktorów. Stworzyła w Instytucie Historii Sztuki UWr podwaliny badań nad sztuką Śląska XIX i początków XX wieku. Była stypendystka rządu francuskiego, Fundacji Edwarda Raczyńskiego w Wielkiej Brytanii, DAAD, Historisches Kommission zu Berlin oraz Fundacji Lanckorońskich.
Była aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych: Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk oraz członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności.
Za swoją działalność naukowo-dydaktyczną oraz organizacyjną otrzymała liczne nagrody i wyróżnienia, w tym m.in.: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi. Nagrodzona dwukrotnie przez Wydział I Nauk Społecznych PAN oraz Ministra Szkolnictwa Wyższego, Arcybiskupa Metropolitę Poznańskiego i Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego.