Był doradcą Wojciecha Korfantego. 19 maja 1921 wszedł do składu trzyosobowej rady kolejowej. Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski zajmował się organizowaniem nowych struktur dyrekcji PKP w Katowicach.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował m.in. jako zawiadowca stacji, decernent oraz wicedyrektor Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Katowicach. Ponadto zasiadał w polsko-niemieckim komitecie wagonowym w Bytomiu, gdzie pełnił funkcję przedstawiciela polskiego rządu. W 1935 został posłem IV kadencji (1935–1938) wybranym 62 019 głosami z okręgu nr 90 (powiaty: świętochłowicki, tarnogórski i lubliniecki). Był wieloletnim prezesem Związku Kolejarzy ZZP, a także współpracował ze Związkiem Peowiaków Śląskich, Związkiem Powstańców Śląskich oraz Stronnictwem Pracy. W kwietniu 1937 przeszedł na emeryturę z zachowaniem tytułu radcy ministerialnego.