Od 11 lutego 1936 był zastępcą dowódcy 21 pułku artylerii lekkiej w Bielsku.
W październiku 1938 został mianowany dowódcą 2 dywizjonu artylerii konnej w Dubnie. W pierwszych dniach listopada przybył do Dubna i w ciągu dwóch dni przejął dowództwo od podpułkownika Mariana Jasińskiego, a następnie zameldował się u dowódcy Wołyńskiej Brygady Kawalerii generała brygady Adama Korytowskiego w Równem.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził 2 dywizjonem artylerii konnej. Walczył w bitwie pod Mokrą. Dowodzony przez niego pododdział został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, a on sam Krzyżem Złotym. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł 7 listopada tego roku. 4 stycznia 1940 przedostał się na Węgry. 8 lutego 1940 dostał się do Obozu dla Artylerzystów we Francji. Od 1 kwietnia do 20 czerwca 1940 dowodził 4 pułkiem artylerii ciężkiej. Od 22 czerwca 1940 dowodził 4 dywizjonem kadrowym artylerii lekkiej wchodzącym w skład 4 Brygady Kadrowej Strzelców. Od 21 września 1941 dowodził 2 Spadochronowym batalionem strzelców. 1 stycznia 1943 został awansowany do stopnia pułkownika i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. W tym charakterze od 21 września do 15 października 1944 uczestniczył w operacji „Market Garden”.