Po wojnie był prezesem Związku Inwalidów Wojennych (w listopadzie 1945 roku został zatrudniony w Zarządzie Głównym tej organizacji w Warszawie) w Nowym Sączu i Krakowie, działał w Związku byłych Więźniów Politycznych (był prezesem jego Koła w Nowym Sączu, przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej Okręgu Krakowskiego). Przyczynił się do powstania bursy dla młodych inwalidów, Domu Dziecka na Kowańcu dla sierot po poległych, domu wypoczynkowego dla ociemniałych żołnierzy w Muszynie.

Był członkiem ZBoWiD (został wybrany na wiceprezesa Środowiska Więźniów Politycznych, sekretarza Klubu Sachsenhausen, w 1962–1964 – członka zarządu Okręgu, następnie sekretarza Okręgowej Komisji Rewizyjnej w Krakowie).

Należał do Stronnictwa Demokratycznego, od 1980 roku był wiceprezesem Obywatelskiego Komitetu Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego.

Pracował jako kierownik restauracji dworcowej „Wars” w Krakowie do przejścia na emeryturę w 1967 roku.

Od lat 60. był uczestnikiem prac konspiracyjnej Grupy „Oleandry” Związku Legionistów Polskich w Krakowie i Nowym Sączu, fundatorem m.in. tablic memoratywnych (Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Krakowie, Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowym Sączu, Zespół Kościelno-Klasztorny oo. Franciszkanów-Reformatów w Wieliczce).