Formację tę współtworzyli: Włodzimierz Buczek, Witold Damasiewicz, Zbigniew Grzybowski, Antoni Hajdecki, Antoni Haska, Włodzimierz Kunz, Marian Malina, Józef Marek, Tadeusz Ostaszewski, Jerzy Panek, Witold Skulicz, Jarosław Sowiński, Józef Szajna, Stanisław Wójtowicz.
Należał również do założycieli zielonogórskiego ugrupowania artystycznego „Zielone Grono”. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych i muzealnych w Polsce i za granicą (m.in. Muzeum Narodowe w Krakowie). Od roku 1950 był pracownikiem dydaktycznym w Wydziale Malarstwa Krakowskiej ASP. Najpierw jako asystent w pracowni prof. Zbigniewa Pronaszki, następnie jako adiunkt, docent (1975) i profesor nadzwyczajny (1991). Od 1975 roku prowadził pracownię malarstwa. W latach 1970–1975 i 1977–1981 był prodziekanem, a latach 1984–1987 dziekanem Wydziału Malarstwa.
W latach II wojny światowej był aktywnym uczestnikiem ruchu oporu walcząc w szeregach Armii Krajowej w zgrupowaniach „Żelbet” i „Podhale”. Za tę działalność został odznaczony Odznaką Grunwaldzką i Medalem Zwycięstwa i Wolności. Za dokonania w pracy zawodowej – artystycznej i pedagogicznej – został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.