Odziedziczywszy majątek po ojcu i stryju Władysławie, wrócił na jakiś czas do Wielkopolski. Lata I wojny światowej spędził w Bawarii. W Monachium wraz z Aleksandrem Guttrym założył wydawnictwo Polnische Bibliotek, którego celem było zaznajomienie cudzoziemców poprzez niemieckie przekłady z polską historią, kulturą i literaturą. W odrodzonej Polsce również zajął się działalnością wydawniczą. Finansował „Nowy Przegląd Literatury i Sztuki” (1920–1921) i jego kontynuację „Przegląd Warszawski” (1921-1925). Nie była mu też obca twórczość literacka. Był autorem dwóch tomów wierszy: U brzegu ciszy (1919) i Tercyny (1931). Dokonywał również tłumaczeń dramatów i poezji francuskich oraz pisał artykuły zamieszczane w „Nowym Przeglądzie Literatury i Sztuki”, „Kurierze Warszawskim” i „Rzeczypospolitej”.

Jego głównym dziełem było stworzenie Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”. W 1919 nabył korzystnie za 6 mln marek (spłaconych już w czasie dewaluacji) z rąk niemieckich (Banku M. Stadthagen) drukarnię Grunauera w Bydgoszczy. Zakład ten przekształcił w Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska” i systematycznie unowocześniał, wyposażał w najnowsze maszyny i urządzenia drukarskie. W końcu lat 20. zatrudniano w nich ok. 400 pracowników.