Szybko okazała się ona za mała – nie mogła ona nie tylko pomieścić sióstr zakonnych, ale także licznych pielgrzymów, którzy przybywali na teren monasteru w miesiącach letnich, by móc uczcić znajdującą się tam kopię Tichwińskiej Ikony Matki Bożej. W 1836 Świątobliwy Synod Rządzący zgodził się wyasygnować odpowiednią sumę na budowę nowego, tym razem już znacznie większego, obiektu. Architektem został wybrany Michaił Małachow. Zaprojektował on budynek sakralny w stylu późnego rosyjskiego klasycyzmu, który zakładał, że świątynia będzie mogła pomieścić około 6 tysięcy wiernych. Jak się okazało fundusze przekazane przez Synod okazały się niewystarczające – mniszki rozpoczęły więc akcję zbierania datków wśród mieszkańców okolicznych miast, miasteczek i wsi, do których udawały się ze świętymi ikonami. Ofiary wiernych pozwoliły zebrać odpowiednie środki.