Po powstaniu warszawskim znalazł się w obozie przejściowym w Pruszkowie, po jego opuszczeniu praktykował jako lekarz w Godzianowie.
W lipcu 1945 roku wrócił do Krakowa, początkowo pracował w Szpitalu oo. Bonifratrów. Zorganizował oddział neurochirurgiczny Kliniki Neurologiczno-Psychiatrycznej UJ, który rozpoczął działalność w lutym 1946 roku. Dwa lata później uzyskał habilitację na podstawie pracy Morfologiczne podstawy podziału guzów wyściółkowych. Również w 1948 roku wyjechał do Montrealu jako stypendysta Fundacji Rockefellera. W 1951 roku otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, w 1956 tytuł profesora zwyczajnego. W 1960 roku otrzymał nagrodę resortową a w 1975 Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN. W 1970 roku wyjechał do Warszawy, gdzie został dyrektorem Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej Polskiej Akademii Nauk i kierownikiem Zespołu Neurochirurgii PAN. Na emeryturę przeszedł w 1976 roku, wciąż pozostając aktywnym naukowcem. W latach 1972–1987 był członkiem Komisji do Badań Obrzęku Mózgu i Ciśnienia Wewnątrzczaszkowego PAN.
Był członkiem korespondentem (od 1965) i członkiem rzeczywistym (od 1973) Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącym Komitetu Nauk Neurologicznych PAN.