1 października 1913 został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, w charakterze jednorocznego ochotnika. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 43 dywizjonu haubic polowych OK, późniejszego 143 pułku artylerii polowej. Od 15 maja 1917 do 30 czerwca 1918 był przydzielony do 3 baterii 26 pułku artylerii ciężkiej polowej na stanowisko I oficera i dowódcy detaszowanej półbaterii. W czasie służby awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii: chorążego (1 października 1914), podporucznika (1 sierpnia 1915) i porucznika (1 listopada 1917). Od 30 czerwca 1918, chory, przebywał w szpitalu w Krakowie.
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu porucznika, i przydzielony do Dowództwa Stacji Zbornej i Uzupełnień Formacji Artyleryjskich WP w KrakowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919 roku, poz. 303.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 349.. Następnie objął dowództwo nad sformowaną w Krakowie 3 baterią 11 pułku artylerii polowej, który 28 czerwca 1919 został włączony w skład 4 pułku artylerii polowej. 9 stycznia 1919 na czele baterii wyruszył na wojnę z Ukraińcami. Wyróżnił się 9 marca 1919 w obronie Gródka Jagiellońskiego.