Jakuba (współcześnie kościół cmentarny Wszystkich Świętych). Na docelowe miejsce cystersi przenieśli się w pierwszej połowie XIV wieku, kiedy to rozpoczęto budowę trzynawowej świątyni pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W tym czasie w klasztorze przebywało około 20 mnichów, którzy utrzymywali się z dzierżawy przyklasztornych gruntów, prowadzili uprawy roślin zbożowych, młynarstwo oraz gospodarkę rybacką i pszczelarstwo. Uposażenie klasztoru było stosunkowo skromne, a opactwo było najuboższym ze wszystkich opactw na Śląsku.
W dokumencie fundacyjnym książę strzelecki Albert użyczając zakonnikom atrybutów władzy sądowej wylicza dokładnie (szczegół po szczególe, wbrew zwyczajowi przyjętemu w dokumentach): "Klasztor posiadać będzie wszelką władzę i możność sądu, jako to: wieszania, ścinania, kaleczenia, odcinania różnych członków, pozbawiania światła oczu, grzebania żywcem, sądów bożych na miecze, na kije, oraz wszelkich innych rodzajów tortur".