W latach 1611–1618 pełnił obowiązki kaznodziei króla Zygmunta III, które przejął bezpośrednio po Piotrze Skardze. Zyskał rozgłos w całym kraju, jako płomienny mówca, silnie zaangażowany społecznie. Bronił m.in. chłopów przed wyzyskiem, krytykując samowolę szlachty, sprzeciwiał się pojednaniu z innowiercami, ale wspierał unię z prawosławiem. Po odejściu ze stanowiska, jesienią 1618 wyjechał do Rzymu, skąd wrócił w listopadzie 1619. Niebawem wrócił do Poznania i w latach 1620–1623 był rektorem kolegium jezuickiego. Następnie objął funkcję prepozyta domu profesów w Krakowie. W 1625 zarządzał polską prowincją jezuitów (jako wiceprowincjał). Ostatnie lata życia spędził na porządkowaniu i opracowywaniu swojego dorobku naukowego i teologicznego, lecz zły stan zdrowia i wiek nie pozwoliły mu na ukończenie tego dzieła. Pod koniec życia odsunął się od bezpośredniego udziału w życiu publicznym.
Jednym z wychowanków Mateusza Bembusa był Władysław Czarnkowski herbu Nałęcz IIID. Jung, Wierszopisowie Kłecka w latach 1590-1623. Przyczynki do historii kultury staropolskiej, Biblioteka Staropolska, t. 1, 2012, s. 79–108, ..