Był współtwórcą prototypu silnika wysokoprężnego, z którego wywodzi się rodzina przenośnych silników przemysłowych S60-S64, produkowanych w Polsce po wojnie.
Z początkiem roku akademickiego 1945/46 objął Katedrę Silników Samochodowych i Lotniczych w Politechnice Łódzkiej. W maju 1946 otrzymał mianowanie na profesora nadzwyczajnego. Obok pracy w Uczelni rozwinął w Łodzi intensywną działalność naukową i organizacyjną na rzecz przemysłu. Był współtwórcą Zakładów Włókien Sztucznych w Gorzowie i w Jeleniej Górze. Był także kierownikiem Centralnego Biura Technicznego Przemysłu Maszyn Włókienniczych.
W 1953 roku został powołany na stanowisko kierownika Katedry Silników i Pojazdów Mechanicznych na Politechnice Warszawskiej. W 1964 roku otrzymał mianowanie na profesora zwyczajnego.
W latach 1960–1961 pełnił funkcję dziekana wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych (ówcześnie Maszyn Roboczych i Pojazdów) Politechniki Warszawskiej.
Był autorem kilku książek m.in. „Teoria Maszyn Cieplnych” oraz „Teoria silników cieplnych”, a także skryptów i publikacji. Był konstruktorem m.in. 8-cylindrowego silnika widlastego o mocy 95 KM do samochodu Lux-Sport (wspólnie z Janem Wernerem). Wypromował 19 doktorów.