Stwierdzanie zaniedbywalnego starzenia się Termin „zaniedbywalne starzenie się” wprowadził w 1991 roku C. E. Finch. W kolejnych latach znaczenie tego terminu zostało uściślone. Aby je stwierdzić u jakiegoś gatunku, musi on spełniać dwa kryteria: brak obserwowalnego zwiększenia umieralności ani zmniejszenia zdolności reprodukcyjnych z czasem, brak obserwowalnego zmniejszenia zdolności fizjologicznych ani odporności na choroby z czasem.
Zaniedbywalne starzenie się stwierdza się u organizmów wielokomórkowych i żyjących samodzielnie. Nie odnosi się ono do organizmów jednokomórkowych, jak również do organizmów wielokomórkowych tworzących kolonie, kormusy i polikormony. Organizmy takie są uznawane za praktycznie nieśmiertelne, a znane rekordy długości życia sięgają kilkunastu tysięcy lat w przypadku zwierząt (gąbki) i być może nawet miliona lat w przypadku roślin (topola osikowa).
Organizmy starzejące się w sposób zaniedbywalny Specyficzną gromadą organizmów wielokomórkowych, w której niektóre gatunki nie ulegają procesowi starzenia, są stułbiopławy. Stwierdzono, że stułbia spełnia kryteria zaniedbywalnego starzenia się. Turritopsis nutricula posiada z kolei możliwość powracania do stadium polipa, powtarzając swój cykl życiowy potencjalnie w nieskończoność.