Drugi odcinek granicy brandenburskiej (Nowej Marchii) biegł początkowo w kierunku wschodnim i po dojściu do Drawy biegł w kierunku północnym do styku granic Polski, Brandenburgii (Nowa Marchia) i Pomorza na północny zachód od Drahimia.
Po oddaniu w 1402 roku Nowej Marchii w zastaw zakonowi krzyżackiemu granica uległa skróceniu do odcinka od styku granic ze Śląskiem do styku granic Brandenburgii, Nowej Marchii i Polski, przy czym w 1420 roku Santok został ostatecznie i spalony przez elektora Fryderyka I Hohenzollerna, a następnie przekazany w dzierżawę ponownie joannitom, którzy zbudowali nową murowaną wieżę o boku 5 × 5 m, niemniej w 1433 Polacy po raz ostatni ponownie odbili Santok na cztery lata. Po powrocie Nowej Marchii do Brandenburgii została w 1466 roku przywrócona co do zasady granica sprzed 1402 roku, a Santok został ostatecznie pozostawiony w granicach Brandenburgii, przy czym Rzeczpospolita aż do końca swojego istnienia nie ustawała w roszczeniach do tego grodu, konsekwentnie podtrzymując nieprzerwane obsadzanie godności kasztelana santockiego (w latach 1231–1793 było ich 61)P. Anders, W. Kusiak, Puszcza Notecka przewodnik krajoznawczy, G&P Oficyna Wydawnicza, Poznań 2005, s.