do marca 1921 udzielał pomocy rannym jako sanitariusz. Ostatecznie powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Dyplom doktora wszech nauk lekarskich otrzymał w lutym 1925.
Specjalizował się w neurologii i psychiatrii, był asystentem Adama Wizla, a potem Maurycego Bornsztajna na oddziale psychiatrycznym Szpitala na Czystem. Zajmował się psychoanalizą, publikował przede wszystkim na temat psychoanalitycznych aspektów leczenia psychoz.
Podczas II wojny światowej przesiedlony do getta warszawskiego. Zmarł w sierpniu 1941 roku na tyfus plamisty, pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej.
Żonaty ze Stefanią Różą Cynberg, mieli synów Mariana i Antoniego Wiktora. Synami opiekował się po śmierci ich ojca Ludwik HirszfeldHirszfeld L. Historia jednego życia. Pax, 1989 s. 267. Henryk Makower wspominał Mateckiego jako jednego z najinteligentniejszych warszawskich lekarzyMakower H. Pamiętnik z getta warszawskiego. Ossolineum, 1987 s. 79.