W 1904 roku założył Szkołę Artystyczną Sztuki Stosowanej.
W latach 1906–1918 był wykładowcą historii sztuki na Wydziale Humanistycznym Towarzystwa Kursów Naukowych w WarszawieDziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, s.130, Podkarpacka BC – wersja elektroniczna. Od 1919 profesor historii sztuki i prorektor Wolnej Wszechnicy PolskiejNekrologi. Kurier Warszawski 1928 nr 292 s. 22.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera L-2-1/2/3). thumb|245px|Grób malarza Wincentego Trojanowskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Twórczość Zajmował się początkowo malarstwem, później medalierstwem. Malował sceny sakralne oraz postacie kostiumowe w strojach paziów, lutnistów lub mnichów. Medale jego autorstwa należą do rzadkich, ponieważ tworzył je w jednym egzemplarzu. Krytycy sztuki za okres największej świetności twórczości Wincentego Trojanowskiego uważają czas pobytu we Francji.
Pisał artykuły o sztuce. Wydał książkę Wyspiański – Artysta – Człowiek – Życie (1927).