Jako stypendysta ONZ w latach 1969/70 zajmował się badaniami w zakresie technologii chemicznej paliw kopalnych w ośrodkach badawczych USA, Wielkiej Brytanii, Holandii i RFN. Rezultaty badań w Głównym Instytucie Górnictwa i laboratoriach US Bureau of Mines w Pittsburghu były przedmiotem rozprawy habilitacyjnej, za którą, decyzją tej samej Rady Wydziału Politechniki Wrocławskiej, otrzymał w 1975 r. stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. Praca habilitacyjna dotyczyła katalitycznego hydrokrakingu wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych i miała związek z prowadzonymi w tamtych latach pracami nad konwersją węgla na paliwa płynne. Pobyt w instytutach zagranicznych skierował jego uwagę na problemy ochrony środowiska, którymi konsekwentnie zajmował się w następnych latach. W latach 1971–1975 był kierownikiem Pracowni Systemów Ochrony Powietrza w Przedsiębiorstwie Projektowania i Dostaw Urządzeń Ochrony Powietrza OPAM w Katowicach, a w latach 1976–1984 kierownikiem Zakładu Odpylania i Oczyszczania Gazów i docentem w Ośrodku Badawczo – Rozwojowym Przemysłu Urządzeń Klimatyzacyjno-Wentylacyjnych i Odpylających BAROWENT w Katowicach.