Aresztowany przez bolszewików w 1918 roku, zbiegł z więzienia w Mińsku i został delegatem Naczpolu przy I Korpusie Polskim na Wschodzie, potem został członkiem delegacji do Rady Regencyjnej w Warszawie. Aresztowany ponownie przez bolszewików, uwolniony przez oddział niemiecki, przedarł się do Warszawy. W latach 1920–1921 służył w Wojsku Polskim, w Biurze Organizacyjnym Ochotniczych Oddziałów Kresowych, potem był oficerem łącznikowym przy Zarządzie Terenów Przyfrontowych i Etapowych.
Okres międzywojenny Po zwolnieniu z WP objął majątek Strubnica (2000 ha, gorzelnia, stawy rybne, sad). Czynnie działał w organizacjach ziemiańskich, był członkiem ZG Kresowego Związku Ziemian w Wołkowysku, prezesem zarządu wojewódzkiego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych w Białymstoku oraz okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Wołkowysku. Był też członkiem Sejmiku i Wydziału Powiatowego w Wołkowysku, radcą Białostockiej Izby Rolniczej. Od 1937 roku był przewodniczącym Zarządu Powiatowego OZN w Wołkowysku.