Angażowała się w działalność na rzecz ochrony przyrody i popularyzację nauki, między innymi poprzez publikację artykułów w czasopismach dziecięcych i młodzieżowych.
Okres okupacji spędziła pracując jako adiunkt w Ogrodzie Botanicznym, uczestniczyła w nauczaniu na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Po zakończeniu wojny pozostała wykładowcą na Uniwersytecie, w 1954 roku otrzymała tytuł docenta, w 1968 profesora nadzwyczajnego. W latach 1964–1966 była prodziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi. Od 1970 roku pełniła funkcję kierownika Zakładu Paleobotaniki Instytutu Botaniki UJ. W pracy naukowej zajmowała się paleobotaniką czwartorzędu, palinologią i historią botaniki. Była autorką między innymi pierwszego polskiego podręcznika palinologii, Podręcznik palynologii. Metody i problemy (1959), wspólnie z Janem Zurzyckim współautorką Gravimetric studies on pollen (1959), pracy nad pomiarami ciężaru ziaren pyłku. Była także autorką książek popularnych Przymierze z przyrodą (1938), Gawędy dla zuchów (1946), Rośliny podróżują (1951). Służyła konsultacjami botanicznymi Jerzemu Schnayderowi podczas pracy nad tłumaczeniem Historia plantarum Teofrasta.