31 stycznia 1893 jej przełożoną podniesiono do godności ihumeni.
W okresie sprawowania przez igumenię Barbarę swoich obowiązków wzniesiony został zaprojektowany przez Michaiła Prieobrażenskiego kompleks budynków klasztornych z cerkwiami, świętą bramą, refektarzem, budynkami mieszkalnymi i murem z basztami. Igumenia Barbara założyła przy monasterze przytułek dla sierot i osób starszych, szkołę dla dzieci z ubogich rodzin, ambulatorium i aptekę. Kierowany przez nią klasztor szybko zyskał szacunek wśród miejscowej ludności.
W 1897 ukazem Świątobliwego Synodu Rządzącego ihumenia Barbara została przeniesiona do eparchii kazańskiej i tatarstańskiej, według niektórych źródeł - wskutek konfliktu z wdową po gubernatorze estońskim Siergieju Szachowskim, Jelizawietą. Kilka lat przeżyła w jednym z klasztorów w Kazaniu, następnie w 1902 r. została przełożoną monasteru Trójcy Świętej w Kozmodiemjansku. Za swoją pracę na rzecz rozwoju wspólnoty oraz istniejącej przy niej szkoły dla osieroconych dziewcząt z rodzin nierosyjskich otrzymała osobiste wyrazy wdzięczności od imperatorowej Aleksandry Fiodorowny. Zmarła w 1915 i została pochowana na terenie monasteru, którym kierowała.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1915 Kategoria:Rosyjskie ihumenie Kategoria:Zakonnice Piuchtickiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej