Zajęcia odbywały się w pomieszczeniach udostępnianych przez żydowskie szkoły lub w wynajmowanych lokalach. W 1936 Instytut Nauk Judaistycznych wprowadził się do nowego budynku Głównej Biblioteki Judaistycznej, wzniesionego w latach 1928–1936 według projektu Edwarda Ebera przy ul. Tłomackie 3/5. W ramach Instytutu istniały następujące katedry: Biblii i gramatyki hebrajskiej (Mojżesz Schorr) Talmudu i kodeksów talmudycznych (A. Weiss) Historii Żydów w Polsce (Majer Bałaban) Okresu hellenistycznego i midraszy (Edmund Stein) Homiletyki (Markus Braude)
Wykładowcami byli poza tym m.in. Matatiahu Szoham, J. Kahan, Jeremiasz Fraenkel, Ignacy Schiper, Ariel Tartakower i M. Tauber.
W pierwszym roku działalności Instytutu miał on 13 zwykłych i 10 wolnych słuchaczy. W czasie działania Instytutu ukończyło go ponad 100 osób. Prace naukowe opracowane w Instytucie wydano w dziesięciu tomach pt. Pisma Instytutu Nauk Judaistycznych. Poza dorobkiem naukowym Instytut zasłużył się wykształceniem licznej kadry nauczycieli.
II wojna światowa i unicestwienie społeczności