Kierował działaniami brytyjskiej marynarki podczas arabskiego powstania w Palestynie (1936–1939).
31 lipca 1939 roku Pound otrzymał awans na Pierwszego Lorda Morskiego. W momencie przyjęcia nominacji Pound był świadomy złego stanu własnego zdrowia. Jego lekarz zataił przed Admiralicją fakt, że Pound miał guz mózgu. Cierpiał również na zwyrodnienie stawu biodrowego, co zmuszało go do spania w pozycji siedzącej. Okres jego kierownictwa w Admiralicji jest bardzo kontrowersyjny: wielu admirałów i kapitanów oskarżało go o liczne błędy i zaniedbania. Do najpoważniejszego sporu doszło z admirałem Johnem Toveyem, dowódcą Home Fleet.
II wojna światowa Wybuch II wojny światowej zmusił Pounda do zaangażowania brytyjskiej marynarki w liczne zadania bojowe. Został z łatwością zdominowany przez premiera Winstona Churchilla. Zdołał jednak zachować własne zdanie i zdrowy rozsądek. Udaremnił plany Churchilla wysłania na początku wojny brytyjskich okrętów na Morze Bałtyckie. Pound zdawał sobie sprawę z zagrożenia, jakie stanowią dla Wielkiej Brytanii niemieckie U-Booty, dlatego koncentrował uwagę swojego sztabu na opracowaniu skutecznej taktyki walki z okrętami podwodnymi. Dzięki temu zaangażowaniu stało się możliwe zwycięstwo w bitwie o Atlantyk (1939–1945).