Gaudin wywiera ogromny wpływ na Eleszkiewicza, dla którego tworzenie witraży jawi się, jako połączenie monumentalnego malarstwa, doboru barwi i precyzji rysunku. Na ten okres datuje się powrót artysty do malarstwa, wtedy też miała miejsce wystawa jego dorobku w Salonie Paryskim (1926, 1928, 1930). Wkrótce po tym ma miejsce wystawa w D'Art du Montparnasse (1928). W 1944 miała miejsce pierwsza z trzech wystaw w Drout-Provence (kolejne w 1945 i 1951). W 1945 zakończył współpracę z Jeanem Gaudinem i zaczął zarabiać na życie konserwacją obrazów. W 1948 dzieła Eleszkiewicza wystawiono w Vieux Colombier. Zmarł w 1963 w Paryżu. Po śmierci Stanisława Eleszkiewicza miały miejsce wystawy jego dzieł we Francji oraz wystawa w USA, w Lipert Gallery (1986).
Twórczość Przy użyciu farb olejnych, gwaszu i rysunku pastelami tworzył pełne ekspresji kompozycje figuralne, sporadycznie pejzaże i widoki miast. Były to widoki małych miast, ludzi biednych, zaniedbanych. Wiele obrazów było kompozycjami symbolicznymi, sporadycznie zbliżonymi do surrealizmu. Jego twórczość charakteryzowały ciemne barwy, masywne formy, który były obwiedzione wyraźnym konturem. Ekspresję wydobywał poprzez zamaszysty rysunek i masywne formy, często obwiedzione grubym konturem oraz ciemną kolorystykę obrazów.