Budowa i opis konstrukcji „Curie” był jednym z 16 okrętów podwodnych typu Brumaire, zaprojektowanego przez Maxima Laubeufa i autoryzowanego w programie rozbudowy floty na rok 1906. Budowany w Arsenale Marynarki w Tulonie, został zwodowany 18 lipca 1912 roku. Prace wykończeniowe trwały do pierwszych miesięcy 1914 roku. Otrzymał nazwę na cześć Pierre’a i Marii Curie oraz numer taktyczny Q 87.
„Curie” był dwukadłubowym okrętem podwodnym długości całkowitej 52,15 m, szerokości 5,42 m i zanurzeniu w położeniu nawodnym 3,13 m, wyporności nawodnej 397 ton a podwodnej 551 ton (wymiary i dane taktyczno-techniczne okrętu podawane przez poszczególne źródła różnią się nieznacznie). Załogę stanowiło, według różnych źródeł, od 18 przez 26, 28 do 29 osób. Napęd stanowiły dwa czterosuwowe, sześciocylindrowe silniki wysokoprężne o łącznej mocy 840 KM (lub 480 KM) oraz dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 660 KM (lub 560 KM), nadające jednostce prędkość maksymalną 12,2 węzła na powierzchni oraz 8,5 węzła w zanurzeniu. Zasięg maksymalny wynosił 1700 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów na powierzchni oraz 84 mile morskie przy 5 węzłach w zanurzeniu. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.