Decyzję o powstaniu polskiej enklawy podjęto w 2. Korpusie Kanadyjskim, a zaakceptował ją brytyjski zarząd wojenny z marszałkiem Montgomerym na czele.
thumb|250px|Haren przemianowane na Lwów.
19 maja 1945 żołnierze 1. Dywizji Pancernej generała Stanisława Maczka zajęli wyznaczoną strefę i tego dnia rozpoczęła się masowa ewakuacja Niemców. Przebiegała ona na różnych zasadach, zależnych od miejscowych władz polskich. W Papenburgu wysiedlono Niemców z 257 domów, ale pozwolono im pozostać w mieście i mieszkać we własnych komórkach, stajniach i oborach. W ciągu 9 dni do 30 sąsiednich gmin wyeksmitowano wszystkich mieszkańców Haren (dodatkowo zarządzono zakaz wstępu Niemcom do miasta), pozostawiając jedynie burmistrza z rodziną i zakonnice, pracujące w tamtejszym szpitalu. Burmistrz został zobowiązany do opieki nad wysiedlonymi Niemcami. Na ich miejsce umieszczono ponad 5000 Polaków, uwolnionych z obozów pracy i obozów jenieckich. Byli wśród nich powstańcy warszawscy, w tym 1728 kobiet, uczestniczek powstania uwolnionych z obozu w Oberlangen, jednak w przytłaczającej większości polską kolonię stanowili lwowiacy oraz ludzie, pochodzący z województwa stanisławowskiego, dlatego dość szybko oficjalnie zmieniono nazwę miasta z Haren, na Lwów.