Złożenie do grobu – dwie wersje olejnego obrazu Rembrandta.
Obraz należy do cyklu pięciu obrazów zamówionych przez księcia orańskiego Fryderyka Henryka o tematyce Męki Pańskiej. Obrazy miały przyozdobić rezydencję księcia, Pałac Noordeinde w haskim Starym Dworze. Rembrandt za namową Constantijna Huygensa podjął się zlecenia pisząc do niego:
Powstałe dzieła znajdują się dziś w komplecie w zbiorach muzealnych Starej Pinakoteki w Monachium.
Interpretacja dzieła Dzieło wydaje się być nieukończone. Rembrandt wzorował się prawdopodobnie na dziele swojego mistrza Pietera Lastmana, o tym samym tytule, powstałym w 1612 rokuZłożenie do grobu 1612, olej na desce 123 × 122,5 cm, Musee des Beaux Arts, Lile.. Zastosował podobną kompozycję, choć w przeciwieństwie do Lastmana skupił się na wykorzystaniu kontrastów światła i cienia, a nie na bogactwie strojów i kolorów. Rembrandt, wzorem caravaggionistów z Utrechtu, stosuje jedno źródło światła, zakryte dłonią jednego ze świadków zdarzenia. Blask świecy rozświetla zwłoki Chrystusa i biały całun okrywający jego ciało. W jej blasku można ujrzeć smutne i zatroskane twarze żałobników.