W tajemnicy wykonała cykl akwarel o życiu getta, które ocalały poza murami getta i staraniem Muzeum Żydowskiego we Frankfurcie ukazały się w druku. 3 lutego 1943 Teofila i Marceli uciekli z getta. Marceli znalazł schronienie u bezrobotnego drukarza Bolka Gawina, Teofila pracowała jako służąca, potem ukrywała się wraz z mężem.
Po uwolnieniu z okupacji niemieckiej Teofila znalazła pracę w cenzurze przy sztabie 2 Armii LWP, skąd odeszła na własną prośbę 1 kwietnia 1946. Wraz z mężem przebywała w Londynie, gdzie pracowała jako korespondentka Głosu Ludu i Polski Zbrojnej. W roku 1948 urodził się im syn – Andrzej.
W roku 1958 Raniccy zamieszkali w RFN, gdzie Teofila pracowała jako korespondentka Polskiej Agencji Prasowej. Zajmowała się też grafiką książkową, ilustrując książki Ericha Kästnera, a także tekst Hanny Krall o warszawskim getcie.
Zmarła w wieku 91 lat, z tego w małżeństwie przeżyła 68 lat.
Przypisy
Bibliografia Teofila Reich-Ranicki, Hanna Krall, Roswitha Matwin-Buschmann: Es war der letzte Augenblick: Leben im Warschauer Getto. Aquarelle von Teofila Reich-Ranicki und Texte von Hanna Krall. Aus dem Polnischen von Roswitha Matwin-Buschmann. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart, München 2000, . Marcel Reich-Ranicki: Moje życie, przeł.