Rzucającym się w oczy elementem była otulina aerodynamiczna wokół kotła, w formie cygara, nadająca mu charakterystyczny wygląd. Dla zmniejszenia oporów zastosowano w podwoziu lokomotywy i tendra łożyska toczne.
Eksploatacja Parowóz został skierowany do eksploatacji w czerwcu 1938 roku w lokomotywowni Słowiańsk Kolei Południowo-Donieckiej i prowadził pociągi pospieszne i ekspresowe ze Słowiańska do Rostowa i Charkowa, o masie 600–850 ton. Na pochyłości 8‰ z pociągiem o masie 850 t rozwijał prędkość 70 km/h. Osiągnął wówczas przebieg około 6 tysięcy km. W lipcu 1938 roku parowóz został przeniesiony na Kolej Oktiabrską, prowadząc pociągi relacji Moskwa – Bołogoje. Rozwinął tam moc 3400 KM, ciągnąc pociąg o masie 900 ton. Ponieważ rozkład jazdy był dostosowany do wolniejszych parowozów SU, parowóz 2-3-2W nie pracował w optymalnym reżimie i okazał się o 15% mniej ekonomiczny. Parowóz nie został skierowany do produkcji, pozostając doświadczalny; nie został też przebadany tak dokładnie jak seria 2-3-2K.