Format ten zapożyczył od Pierre'a Puvisa de Chavannes'a i wykorzystywał do malowania pejzaży (w sumie 12) podczas pobytu w Auvers. Dodatkowym powodem wyboru takiego formatu było jego podobieństwo do japońskich obrazów zwojowych typu kakemono, a także do formatu portretów kobiecych, używanego przez malarzy szkoły haskiej. O chęci namalowania portretu Marguerite wspomniał po raz pierwszy w liście do Theo z 3 czerwca 1890, natomiast w liście do siostry Willeminy z 5 czerwca 1890 napisał:
Opis thumb|left|180px|Szkic z listu
Obraz przedstawia Marguerite Gachet podczas jej ulubionego zajęcia, gry na pianinie. Jest on ożywiony dzięki połączeniu mocnych kolorów, kładzionych energicznymi pociągnięciami pędzla. Twarz modelki artysta ukazał tylko w niewielkim stopniu, zaakcentował natomiast przy pomocy ożywionych kolorów jej suknię i wirujące wokół głowy kropki, stanowiące element tła namalowanego techniką puentylizmu, przy zastosowaniu efektu światłocieniaJasna ściana (górna część tła) kontra ciemna podłoga (dolna część).. Namalowana mocnymi kreskami podłoga sprawia, że przestrzeń obrazu wydaje się płaska i przyciągnięta do przodu. Użyte po raz kolejny kropki w tle, charakterystyczne dla sztuki japońskiejPor.