Z dyplomem wirtuoza organowego i dyrygenta, został wcielony do armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim. W grudniu 1918 r. wrócił do Zdzieszowic, ale – za prowadzenie agitacji na rzecz powrotu Opolszczyzny do Polski – musiał uciekać ze Śląska. W listopadzie 1919 r. osiedlił się w Bydgoszczy, idąc tropem swego przyjaciela Mikołaja Karaśkiewicza. W styczniu 1920 r. objął stanowisko organisty w kościele farnym pw. św. Marcina i Mikołaja. Początkowo nauczał śpiewu w Miejskim Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. Mikołaja Kopernika przy ul. Kopernika 1. Od 1921 r. przez wiele lat uczył gry na organach w Bydgoskim Konserwatorium Muzycznym Wilhelma von Winterfelda.
W bydgoskiej farze przez 49 lat pełnił rolę organisty i chórmistrza najstarszego bydgoskiego Towarzystwa Śpiewu „Św. Wojciech”. Nazywano go mistrzem improwizacji i wirtuozem. Często wykonywał własne kompozycje. W 1956 r. skomponował pieśń do Matki Bożej Bydgoskiej. Należał do czołówki bydgoskich dyrygentów. Dyrygował też chórem „Hasło” (1923–1924), a w latach 1926–1927 pełnił funkcję dyrektora artystycznego XXI Okręgu Kół Śpiewaczych.
Zmarł 14 grudnia 1979 r. w Bydgoszczy. Został pochowany na cmentarzu Nowofarnym przy ul.