Studiował w klasie wiolonczeli prof. Kazimierza Wiłkomirskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie, którą ukończył w 1956 z tytułem magistra sztuki. W latach 1960–1961 i w 1964 odbył studia uzupełniające w Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, w klasie Mstisława Rostropowicza i Siergieja Szyrynskiego. W latach 1956 i 1963 był laureatem ogólnopolskich konkursów wiolonczelowych. Od 1954 mieszkał w Gdańsku. W macierzystej uczelni w Sopocie został mianowany na stanowisko adiunkta po przewodzie kwalifikacyjnym I stopnia w 1958. W 1964 uzyskał tytuł docenta, a w 1984 – profesora, a w 1991 – profesora zwyczajnego. Pracował również jako muzyk instrumentalista na Wydziale Instrumentalnym Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu (1963–1972).

W 1980 został mianowany przez Ministra Kultury i Sztuki pierwszym rektorem nowo powstałej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. Tutaj dwukrotnie został wybrany rektorem tej uczelni (1981–1987). Za jego kadencji adaptowano i wybudowano kompleks dydaktyczno-mieszkalny wraz z salą koncertową przy ul. Staszica. Jako rektor zbudował struktury organizacyjne uczelni bydgoskiej, która jako czterowydziałowa placówka spełniła wymogi uczelni akademickiej.