Od 1 sierpnia 1914 dowodził szwadronem na froncie w Galicji. Od 20 października do 9 stycznia 1915 leczył się w Szpitalu Garnizonowym nr 1 w Wiedniu, a następnie został przydzielony do kadry zapasowej 1 pułku ułanów na stanowisko adiutanta. Od 22 czerwca 1915 dowodził szwadronem w grupie kawalerii pułkownika Bischofa, a od 15 września tego roku był dowódcą szwadronu kawalerii dywizyjnej przy austriackiej 106 Dywizji Piechoty na froncie włoskim. Na rotmistrza awansował ze starszeństwem z 1 maja 1916. Od 24 lipca 1916 dowodził szwadronem w czasie walk pozycyjnych pod Brodami. Od kwietnia 1917 ponownie na froncie włoskim dowodził szwadronem w czasie walk pozycyjnych nad rzeką Socza, a następnie w 10., 11. i 12. bitwie nad tą rzeką. Później wziął udział w zajęciu Gorycji i walczył na froncie południowo-tyrolskim. Łącznie spędził na froncie 32 miesiące. Od 15 grudnia 1917 był kierownikiem wyszkolenia i zastępcą kadry zapasowej 1 pułku ułanów w Kluczach.