Po ponownym zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie i uruchomieniu Lwowskiego Instytutu Politechnicznego, rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym, na którym do chwili przyjazdu do Polski w 1946 roku ukończył cztery semestry. Piąty semestr rozpoczął już na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Dyplom magistra inżyniera elektryka uzyskał w grupie telekomunikacji w 1949 roku. Jeszcze podczas studiów został zatrudniony na gliwickiej politechnice, zostając współpracownikiem prof. Tadeusza Zagajewskiego w Katedrze Radiotechniki. Katedra ta, przemianowana później na Katedrę Elektroniki Przemysłowej, została w 1964 roku przeniesiona do nowo utworzonego Wydziału Automatyki (obecnie Wydział Automatyki, Elektroniki i Informatyki) Politechniki Śląskiej.
W 1950 roku został mianowany starszym asystentem, w 1952 roku adiunktem - najpierw w Katedrze Radiotechniki, a od 1954 roku po jej przemianowaniu, w Katedrze Elektroniki Przemysłowej. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1963 roku na macierzystej uczelni. W 1975 roku Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W tym samym roku przyznano mu stanowisko profesora nadzwyczajnego.