Należy też zauważyć, że termin „idealizm krytyczny” pojawia się w filozofii Kanta późno, zastępując „idealizm transcendentalny” i „idealizm formalny”, wcześniejsze określenia, którymi opatrywał swoją filozofię jako formę idealizmu.
Idealizm krytyczny jako nazwa formy kantyzmu Jako całościowe określenie kantyzmu we własnej interpretacji użył terminu „idealizm krytyczny” po raz pierwszy Fichte w Wiedzy obiektywnej, dla którego jego wiedza obiektywna stanowi idealizm o charakterze „krytycznym” z tego względu, że Ja (niem. Ich) nie może być w niej rozpatrywane ani czysto idealistycznie, tj. jako podmiot, ani czysto dogmatycznie, tj. jako przedmiot. Od tego czasu termin „idealizm krytyczny” rozpowszechnił się jako określenie filozofii kantowskiej, a zwłaszcza od lat osiemdziesiątych XIX wieku za sprawą Hermanna Cohena. Cohen odróżnia swój neokantyzm jako idealizm krytyczny tak od samej epistemologii Kanta, jak i od idealizmu subiektywnego. Osobnego znaczenia nabrał termin „idealizm krytyczny” także dla Paula Natorpa.
K Kategoria:Immanuel Kant