Sprzeciwiali się przy tym surowemu traktowaniu heretyków, twierdząc, że w stosunku do nich powinna być stosowana jedynie perswazja.

Niezachłanni sprzeciwiali się wszelkiej interwencji państwa w sprawy Kościoła.

W poglądach niezachłannych niekiedy przejawiały się elementy wolnomyślicielstwa. Przykładowo sceptycznie odnosili się oni do pełnych przepychu obrządków kościelnych, powątpiewali w cuda świętych, żądali krytycznego traktowania ksiąg świętych, występowali przeciw kaźniom heretyków oraz potępiali najbardziej odrażające strony życia klasztornego.

Rywalizacja z „zachłannymi” Konflikt między niezachłannymi i osiflanami powstał na przełomie XV i XVI wieku. Konflikt ten, w odróżnieniu od herezji strigolników, stanowił sprzeczność w ramach ortodoksyjnej teologii, wiernej dogmatom prawosławnego chrześcijaństwa. Niezachłanni wywodzili się przede wszystkim spośród mnichów monasterów na północy ówczesnego Państwa Moskiewskiego, stąd określano ich także jako „starców zawołżańskich” (). Tak nazywano mnichów ze skitów, zorganizowanych przez Niła Sorskiego w lasach wołogodzkich. Przywódcą duchowym grupy niezachłannych był Nił Sorski. Koncepcje niezachłannych szybko znalazły się w gwałtownym konflikcie z poglądami stronnictwa zachłannych (cs. stiażatieli), na czele których stał Józef Wołocki.