W grudniu 1790 roku Hamilton przedstawił Kongresowi USA raport o Banku Narodowym. Wezwał do ustanowienia Banku Stanów Zjednoczonych (BUS) z kapitałem wynoszącym 10 milionów dolarów – 25 tysiącami akcji po 400 dolarów każda. Operacja ta odbyłaby się z prowizją dla rządu USA w postaci objęcia 20 procent aktywów oraz z pozostałymi 8 milionami dolarów kapitału, które mogłyby zostać dostarczone przez prywatnych inwestorów. Jedna czwarta ceny nabycia miała być spłacona gotówką, a reszta w nowych papierach dłużnych USA.
Obie izby Kongresu USA zatwierdziły ustawę bankową na początku 1791 roku. Po burzliwej debacie na temat konstytucyjności zaproponowanego działania i po dalszych zakulisowych negocjacjach, Waszyngton uchwalił ustawę bankową pod koniec lutego.
Bank miał mieć swoją główną siedzibę w Filadelfii i mógł otwierać oddziały w całych Stanach Zjednoczonych. Cztery takie oddziały zostały otworzone w 1792 roku: w Bostonie, Nowym Jorku, Baltimore i Charleston. Cztery następne – w Norfolk, Waszyngtonie, Savannah i Nowym Orleanie – w 1800 roku i później.