Komisja Syjonistyczna i oficjalni syjoniści byli niecierpliwi, niedyskretni i usiłowali zmusić administrację do działania, przez co w dużej mierze ponoszą odpowiedzialność za obecny kryzys. 3. Zarzuty o stronniczość przedstawione przez obie strony, arabską i syjonistyczną, wobec Administracji, są bezpodstawne. Cała jej działalność przed zamieszkami była prowadzona w trudnych warunkach na zasadach równego i sprawiedliwego traktowania wszystkich stron. 4. Administracja została poważnie ograniczona w swoich działaniach przez bezpośrednią ingerencję Władz Wewnętrznych, a zwłaszcza przez fakt, że główny oficer polityczny, pułkownik Meinertzhagen działał jako bezpośredni kanał komunikacyjny między wysokim komisarzem a Ministerstwem Spraw Zagranicznych, co powodowało opóźnienie z dopływem informacji z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a czasami powodowało wyrażanie przez niego sprzecznych opinii. 5. Brak opublikowania przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych deklaracji polityki wynikał z ważnych powodów, był jednak błędem. 6. Rozważanie możliwości zaakceptowania Emira Fajsala jako tytularnego króla Palestyny było powszechnie znane i mogło wpłynąć na pogorszenie lokalnej sytuacji. Nie ma jednak wystarczających dowodów, aby wykazać, czy było to znane syjonistom, którzy niewątpliwie byliby tym zaniepokojeni. 7.