prezesem został Jan Eisop, a dyrygentem Franciszek Zieliński.
Chór występował w Bydgoszczy i poza jej granicami. W latach 1923–1939 śpiewał około stu razy. Współpracował z Towarzystwem Gimnastycznym „Sokół” i innymi organizacjami. „Lutnia” wystawiała również komedioopery i przedstawienia teatralne. W celu integracji społeczeństwa Jachcic organizowano bale karnawałowe, wieczorki towarzyskie i wycieczki świąteczne.
W 1938 r. zawieszono działalność chóru. Jego wznowienie nastąpiło 3 lipca 1946 r. Prezesem wybrano Jana Sobocińskiego, a dyrygentami zostali Stanisław Barczyński i Franciszek Zieliński. Chór skupiał wówczas 86 członków, a pod koniec roku 120. „Lutnia” ponownie śpiewała na uroczystościach wewnętrznych, regionalnych, na akademiach i świętach państwowych. W 1950 r. rozpoczęto współpracę ze Związkiem Zawodowym Pracowników Energetyki i odtąd siedziba chóru mieściła się w świetlicy elektrowni przy ul. Żeglarskiej. W 1954 r. Towarzystwo Śpiewu „Lutnia” usamodzielniło się, a jego siedziba mieściła się w Szkole Podstawowej nr 32 przy ul. Żeglarskiej 67. Chór zdobywał wiele nagród; w 1954 r. w Pomorskim Domu Sztuki przy ul. Gdańskiej otrzymał I nagrodę dla chórów II kategorii.
W 1976 r. do chóru należało 18 osób. Trzy lata później zawieszono jego działalność.
Zobacz też Chór Chóry w Bydgoszczy
Bibliografia
Lutnia