Z żoną, która straciła nogi w bombardowaniach, spotkał się po latach na stacji Baker Street.
Czasy powojenne W 1946 roku Vickers został mianowany dyrektorem Wedgwood Memorial College w Barlaston Hall (Staffordshire), gdzie pracował wspólnie z historykami Bridget Sutton i Henrym Collinsem, ale w 1949 zmuszono go rezygnacji z powodu skarg na jego komunistyczne poglądy. Następnie znalazł pracę w EETPU (Electrical, Electronic, Telecommunications and Plumbing Union; Związek elektryczny, elektroniczny, telekomunikacyjny i hydrauliczny), dokładniej w dziale badawczym, awansując później na urzędnika edukacyjnego. Był dumny z lat spędzonych w EETPU, ale coraz bardziej zniechęcał się do komunizmu (a co za tym idzie do EETPU). Po inwazji wojsk radzieckich na Węgry ostatecznie zrezygnował z członkostwa w CPGB oraz EETPU i dołączył do Labour Party. W 1960 powrócił do działalności w związku zawodowym, zostając zastępcą sekretarza generalnego w Civil Service Union (CSU), a w 1963 obejmując najwyższą możliwą posadę – sekretarza generalnego. CSU zrzeszało głównie robotników pracujących w zawodach niższej klasy.
Na emeryturę przeszedł w 1977, resztę życia poświęcił na swoje pasje: literaturę, poezję oraz oglądanie ptaków; a także na rodzinę. Zmarł w wieku 92 lat.
Bibliografia
Kategoria:Brytyjscy związkowcy Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 2008