Dozwolone były także sznury barwy ochronnej do ubioru polowego.
Sznury strzeleckie thumb|150px|Sznury strzeleckie W 1926 roku wprowadzono oznakę strzelecką w postaci karmazynowych sznurów naramiennych z chwastami jako nagroda dla strzelców celnych i wyborowych. Był to amarantowy sznur wełniany, długości 45 cm, częściowo pleciony, o jednym chwaściku dla strzelca celnego i dwóch chwaścikach dla strzelca wyborowego, noszony na lewym ramieniu kurtki lub płaszcza, zapięty do naramiennika i do drugiego od góry guzika kurtki.
Od 1931 roku zmieniono nieco koncepcję wyróżniania sznurami.Sznury czerwone z jednym chwaścikiem wręczano strzelcowi dobremu, z dwoma – bardzo dobremu i z trzema – wyborowemu. Natomiast sznury, granatowo-żółte z jednym chwaścikiem nadawano strzelcom mistrzowskiej kompanii pułku, a z dwoma chwaścikami strzelcom mistrzowskiej kompanii dywizji. Sznury strzeleckie pleciono ze sznurka bawełnianego odpowiedniego koloru.