W jego dorobku dyrygenckim w bydgoskim teatrze operowym, znajduje się około 60 pozycji: oper, operetek i baletów. Bywał zapraszany jako dyrygent na koncerty symfoniczne do filharmonii w Bydgoszczy, Wrocławiu i Gdańsku. Będąc etatowym dyrygentem w bydgoskiej Operze (za dyrekcji Zdzisława Wendyńskiego i Włodzimierza Ormickiego), przygotował samodzielnie muzycznie około 10 tytułów scenicznego repertuaru. Dyrygowane przez niego premiery zyskiwały pochlebne oceny recenzentów muzycznych tak miejscowej, jak i krajowej prasy. Były wśród nich m.in. balety: „Pan Twardowski” L. Różyckiego (1966), „Legenda o miłości” A. Mielikowa (1967), „Divertimento baletowe” (1970), operetki: „Wiedeńska krew” J. Straussa (1968), „Kraina uśmiechu” F. Lehára (1970), „Bal w operze” R. Heubergera (1971) oraz opery: „Straszny dwór” S. Moniuszki (1969) oraz „Jaś i Małgosia” E. Humperdincka (1969), przedstawienie „Hrabiny” z okazji 40-lecia działalności Towarzystwa Muzycznego w Bydgoszczy (1966) i „Halki” na 15-lecie bydgoskiej opery (1971).